Ylli rrotullues me ngjyra
(La girandola dei colori)

Do të mbetet një yll rrotullues
me ngjyra të Iridës
për t'i bërë shoqëri dëshirës sime për vetmi
kur një ditë do të jesh larg

Do të rrotullohet rrëmbyeshëm pandalshëm
si Rrotë e Ekzistëncës
për të më thënë se koha rrjedh
dhe se ka shumë erë në Shpirtin tim

Blu e trëndafiltë kuq e portokalltë verdhë gjelbër kaltër
përzihen në tavolinën time
në një përqafim të pavdekshëm
derisa bëhen një ngjyrë e vetme e papërlyer: e bardha

Për çka mendon poeti
kur Muza e tij është larg?
Është i trishtuar

Pikturon me të bardhë piktori
kur nuk e frymëzon Dashuria

Këndon sitar Sarasvati
ulur mbi majet himalajane
më vrojton si për të më thënë "do të kthehet"
e ndërkohë i intonon mantrat e tij zbutëse

Rrotullohet pandaleshme ylli rrotullues
duke shkaktuar marramendje dhe emocione
e përzihën ngjyrat
në tavolinën e kësaj Jete

 

Burri im
(Il mio uomo)

End dhe çfijoj
pëlhurën time
duke e pritur burrin tim
që nuk e njoh
që ka dalë në det
një nate kapinoku

E puthi
ballin tim të zbehtë
pa e hapur gojën
dhe duke u larguar
drejt horizontit
nuk më thirri në emër
ngase nuk ma dinte emrin

E kam endur dhe rifijëzuar
atë pëlhurë
me iluzione të freskëta
ama kapinoku
nuk zbutet
e në barkën e tij
në det të hapur
burri im
s'do ta mësojë kurrë emrin tim
 

Vargjet e mia
(I miei versi)

Mos i duartrokitni vargjet e mia
janë vajtime të Shpirtit

Mos ju gëzoni vargjeve të mia
janë plagë që rrjedhin gjak

Mos ju ofroni lëmoshë vargjeve të mia
nuk e meritojnë të pazarllohën

Mos u merakosni për vargjet e mia
janë limfa ime e vetme jetësore

Jetoj kësodore në vargjet e mia
dhe do të jetoj derisa të kem bojë shkrimi në Shpirt

Fantazia mbretëreshë
(Fantasia regina)


Do të vijë koha
kur unë do të dijë ta dallojë
të vërtetën dhe irealen
po ndoshta atëherë do të jetë vonë
ngase nuk do të ekzistojnë

të vërtetat
e sall fantazia
do të mbretërojë sovrane
 

 

Tinguj
(Suoni)

Tinguj të rëndë dhe të largët
korda që vibrojnë në njëzëshmëri
fytyra të panjohura që njihen në turmë

Marramendëse këmbana tibetiane
erës ia dhuron të rënat e saj të mbrama
Fjalë të hidhëta të ulërira para syve tu
duke e ndryrë frikën e braktisjes

Mëdyshem buzë rrugës
që më shpie në çmenduri
kimerat më përshëndesin me dorë
duke e plagosur ndjesinë time

YouTube-Video

Fonte: www.marcellaboccia.it