Ylli rrotullues me ngjyra
(La girandola dei colori)
Do të mbetet një yll rrotullues
me ngjyra të Iridës
për t'i bërë shoqëri dëshirës sime për vetmi
kur një ditë do të jesh larg
Do të rrotullohet rrëmbyeshëm pandalshëm
si Rrotë e Ekzistëncës
për të më thënë se koha rrjedh
dhe se ka shumë erë në Shpirtin tim
Blu e trëndafiltë kuq e portokalltë verdhë gjelbër kaltër
përzihen në tavolinën time
në një përqafim të pavdekshëm
derisa bëhen një ngjyrë e vetme e papërlyer: e bardha
Për çka mendon poeti
kur Muza e tij është larg?
Është i trishtuar
Pikturon me të bardhë piktori
kur nuk e frymëzon Dashuria
Këndon sitar Sarasvati
ulur mbi majet himalajane
më vrojton si për të më thënë "do të kthehet"
e ndërkohë i intonon mantrat e tij zbutëse
Rrotullohet pandaleshme ylli rrotullues
duke shkaktuar marramendje dhe emocione
e përzihën ngjyrat
në tavolinën e kësaj Jete
(Il mio uomo)
End dhe çfijoj
pëlhurën time
duke e pritur burrin tim
që nuk e njoh
që ka dalë në det
një nate kapinoku
E puthi
ballin tim të zbehtë
pa e hapur gojën
dhe duke u larguar
drejt horizontit
nuk më thirri në emër
ngase nuk ma dinte emrin
E kam endur dhe rifijëzuar
atë pëlhurë
me iluzione të freskëta
ama kapinoku
nuk zbutet
e në barkën e tij
në det të hapur
burri im
s'do ta mësojë kurrë emrin tim
Vargjet e mia
(I miei versi)
Mos i duartrokitni vargjet e mia
janë vajtime të Shpirtit
Mos ju gëzoni vargjeve të mia
janë plagë që rrjedhin gjak
Mos ju ofroni lëmoshë vargjeve të mia
nuk e meritojnë të pazarllohën
Mos u merakosni për vargjet e mia
janë limfa ime e vetme jetësore
Jetoj kësodore në vargjet e mia
dhe do të jetoj derisa të kem bojë shkrimi në Shpirt
(Fantasia regina)
Do të vijë koha
kur unë do të dijë ta dallojë
të vërtetën dhe irealen
po ndoshta atëherë do të jetë vonë
ngase nuk do të ekzistojnë
më
të vërtetat
e sall fantazia
do të mbretërojë sovrane
Tinguj
(Suoni)
Tinguj të rëndë dhe të largët
korda që vibrojnë në njëzëshmëri
fytyra të panjohura që njihen në turmë
Marramendëse këmbana tibetiane
erës ia dhuron të rënat e saj të mbrama
Fjalë të hidhëta të ulërira para syve tu
duke e ndryrë frikën e braktisjes
Mëdyshem buzë rrugës
që më shpie në çmenduri
kimerat më përshëndesin me dorë
duke e plagosur ndjesinë time
Fonte: www.marcellaboccia.it


